شهید سید مرتضی آوینی

 اي حجت خدا ما عاشقان لقاء‌الله هستيم و آماده‌ايم تا خون خويش را در راه شما كه راه حق است نثار كنيم ما نيز فردا همراه شما راهي كربلا خواهيم شد».  
طليعه‌داران خورشيد باز هم دل به خطر سپردند آنجا كه نام حسين بن علي (ع) است ديگر نام و نشاني از دنيا و ترس از مرگ نمي‌بيني، چشمانت را بگشا هنوز مردان قدر قدرت عاشق هستند، كه ركاب امام عصر (عج) خويش را خالي نگذارند. هميشه حق پيروز است و ظلم در جهالت محض با خود مي‌پندارد پيروز ميدان است. كاش آنان براي لحظه‌اي بر مرداب بر جا مانده از دارالاماره كوفه مي‌نگريستند آنجا جايگاه حكام بود.
 عاشورا هنوز نگذشته است و كاروان كربلا هنوز در راه است و اگر تو را هوس كرب و بلاست بسم‌الله

 آن روزها اگر در تاريخ مي‌خوانديم كه در زمانه حاكميت حكام جور دست زوار كربلا را در ازاي زيارت قطع مي‌كردند و با اين همه هرگز زيارت كربلا تعطيل نشد، امروز تاريخ صحنه‌هايي بس عجيب‌تر را به خود مي‌بيند».  
آري اين روزها به هر عاشقي كه مي‌رسي بغض غريبي در دل دارد،‌ كاش دستان تمام شيعيان در جهان را قطع مي‌كردند كاش چشمانمان را از ما مي‌گرفتند و ما نمي‌ديديم آنچه اين بار كافران بر سر خيمه‌گاه حسين (ع) آوردند. شايد با خود بينگاري كه زمانه عوض شده و ديگر مجالي براي اين دلتنگي‌ها نيست اما كربلا هنوز قلب تپنده تاريخ است تكه‌اي از عرش اعلي كه به حرمت حسين‌بن‌علي (ع) بر خاك فرش گسترد و عزت يافت. تو مپندار كه ما عاشقان ثارالله (ع( براي تكه‌اي خاك اينگونه فرياد واويلتا سر مي‌دهيم. كربلا ميعادگاه عشق‌بازي با خداست.

 پس برادر اگر شوق پرواز داري و زيارت حق را مي‌جوئي به پاخيز. چكمه‌هايت را بپوش ره‌توشه‌ات را بردار و هجرت كن امام حسين (ع) در صحراي كربلا انتظار تو را مي‌كشد.  
  

تكليف ما را حضرت سيدالشهداء (ع) تعيين فرموده است و چشمه جوشان خون مبارك او منشاء حيات رضواني انسان و همه آفرينش است. شريان قيام ما نيز به قلب عاشورا مي‌رسد  
راهيان كربلا آماده‌اند تا جان ناقابل را تقديم دوست نمايند. كابين وصل حق خون است. خون سرخ مومني كه عشق حسين (ع) در جانش ريشه دارد و بهاي ديدار را دل عاشق قبل از ديدار معشوق مي پردازد برادر اگر تو اهل معرفتي و دل در گرو آن يار عزيز داري خستگي را به جاده بسپار و به راه بيا كربلا منتظر ماست.
اين قلب حسين (ع) است كه در پيكر ما مي‌تپد و اينچنين اراده ما اراده حق است و قدرت ما از مبداء لايزال قدرت الهي است
  

امام حسین  (ع) وقتی که می آمد به طرف کربلا ، اشعاری را با خودش می خواند

که نقل شده پدر بزرگوارشان هم همین اشعار را گاهی می خواندند ؛آن اشعار این است:

فان تکن الدنیا تُعد نَفیسه                                    فَدار ثواب الله  اعلی و اَنبَل

وان تکن الاموال للترک جمعها                              فما بال متروکٍ به المرء یَبخل

وان تکن الابدان للموت انشات                            فَقَتل امرء با لسَّیف فی الله اَجمَل

اگر چه دنیا زیبا و دوست داشتنی است دنیا آدم را به طرف خودش می کشد. اما خانه پاداش الهی ، خانه آخرت خیلی از دنیا زیباتر است، خیلی از دنیا بالاتر و عالیتر است.

اگر مال دنیا را آخر کار باید گذاشت و رفت ،پس چرا انسان  آن را در راه خدا انفاق نکند؟

واگر این بدنهای ما ساخته شده است که آخر کار بمیرد پس چرا در راه خدا با شمشیر قطعه قطعه نشود ؟

                                      برگرفته شده از کتاب قیام و انقلاب مهدی (ع) از استاد شهید مرتضی مطهری (ره)