نماز عمود خیمه دین [1]و استوارترین رشته پیوند میان بنده و مولا است. مومن با

نماز شناخته می گردد و با نردبان آن تا عرش خدا بالا می رود وقدم بربساط

قرب می گذارد .[2]معاویه بن وهب از یاران حضرت صادق (ع) از ایشان

می پرسد : برترین چیزی که بندگان را به خدا نزدیک می سازد و محبوب ترین

کار در نزد خداوند چیست؟حضرت فرمود : « بعد از شناخت خداوند، چیزی

را با فضیلت تر از نماز نمی دانم .» [3]

اگر نهضت جاوید حسین بن علی (ع) برای اقامه حق وزنده کردن دین خدا و

رها ساختن آن از چنگال خرافات و هواپرستان ستمگر است و عمود دین خدا،

نماز است ؛چرا نباید نگهبان دین وشریعت محمدی (ص) عمود دین را در

عرصه خونین کربلا ودر برابر هجوم بی امان و ناجوانمردانه دشمن با خواندن نماز

عشق ، محکم و استوار سازد ؟« ابو ثمامه صیداری » - که در محبت مولایش

حسین سر از پا نمی شناسد – در ظهر عاشورا در میان حلقه تنگ محاصره دشمن ،

خدمت امام (ع) می رسد و فرا رسیدن وقت نماز ظهر را به یاد امام (ع)می آورد

وآرزو می کندبعد از خواندن نماز به امامت مولایش ، به دیدار معبودش بشتابد .

امام حسین در پاسخ او می فرماید :« نماز را به یاد من آوردی ، خداوند تو را از

نماز گزاران قرار دهد».[4]حسین بن علی (ع) وتنی از یارانش در برابر تیرهایی که

از سوی دشمن می آمد ، نماز ظهر را به جا آورد و عده ای از یارانش به هنگام

نماز به خاک و خون افتادند و بربال شهادت به دیدار دوست شتافتند.

ابا عبدالله (ع) درس عشق ورزی به نماز و راز ونیاز با معبود را از پدر بزرگوارش

فرا گرفته است. ابن عباس در گرما گرم جنگ صفین ،آن حضرت (ع) را دید که

سر را به سوی آسمان بلند کرده و در انتظار چیزی است . پرسید : یا امیر المونین ؛

آیا نگران چیزی هستید ؟ فرمود: آری منتظر رسیدن وقت نماز می باشم .

ابن عباس گفت : در این وقت حساس نمی توانیم دست از جنگ برداریم

و مشغول نماز گردیم .امیر مومنان (ع) فرمود :

 « انما قاتلنا هم علی الصلوه» « ما برای نماز با آنها می جنگیم ».

به راستی وقتی رهبران ما در صحنه خون و جهاد ، این چنین ارزش و جایگاه نماز

را پاس می دارندونماز را به تمام معنا در آن شرایط سخت و طاقت فرسا ،

این گونه به پا می دارند ،آیا سستی وسهل انگاری نسبت به نماز برای ما