تبليغاتX

پروانه ها می نویسند
پروانه ها می نویسند

 

  

کیفیت عطش و تشنگی در کربلا چگونه بوده است؟

ازگزارش های معتبر تاریخی ، چنین به دست می آید که سه روز قبل از شهادت

امام حسین (ع) (در روز هفتم محرم ) دستوری از عبیدالله بن زیاد از این قراربه

 عمر بن سعد ابلاغ شد که: «بین حسین و آب فاصله انداز و مگذار که قطره ای

از آن بنوشند» و این عمل را نوعی انتقام در مقابل بستن آب بر عثمان تلقی کرد[1]

ابن سعد به مجرد دریافت این دستور ، عمرو بن حجاج را با پانصد سواره مامور

مراقبت از شریعه فرات به منظور جلوگیری از دسترسی امام (ع) ویا رانش به آب

کرد .[2]در این سه روز امام (ع) و یارانش از طرق مختلف سعی در دسترسی به

آب داشتند ؛ زیرا تحمل تشنگی در آن بیابان سوزان به ویژه با آن کاروان مشتمل

برزنان و کودکان بسیار طاقت فرسا بود .حتی برخی از گزارش ها حکایت از

ریختن آب از سوی امام (ع) بر چهره خواهرش زینب (ع) در روز عاشوراء دارد ؛

زیراوقتی او اشعار آن حضرت مبنی بر نزدیک بودن شهادتش را شنید ، از حال

رفته بود .[3]این گزارش اجمالا دلالت بر وجود آب در شب عاشورامی کند ؛

علامه مجلسی در بحارالانوار مساله عدم مضیقه آب در صبح روز عاشورا

حتی برای آشامیدن با صراحت بیشتری مطرح می کند . در این گزارش

چنین آمده است :

« سپس امام (ع) به اصحاب خود فرمود: برخیزید و آب بنوشید که آخرین

آذوقه شما از دنیا است ووضوء بگیرید و غسل کنید و لباس های خود را

با آن بشویید تا کفن های شما باشد آن گاه امام (ع) نماز صبح را با آنان

به جماعت خواند».[4]

ازعبارت « آخرین آذوقه شما از دنیااست » ونیز از گزارش های مربوط به

روز عاشورا چنین استفاده می شود که پس از اتمام این ذخیره آبی ، دیگر

دسترسی به آب میسر نشد و امام (ع) ویاران و خاندانش در آن گرمای

طاقت فرسای کربلا تا هنگام شهادت ، علاوه بر مبارزه سنگین با دشمن با

تشنگی شدید نیز دست به گریبان بودند.

علامه مجلسی (ره) در ادامه گزارش خود سخن از ریشخند یکی از

لشکریان عمربن سعد به نام تمیم بن حصین خرازی به میان آورده که می گوید

:«ای حسین ، و ای یاران حسین ! آیا به آب فرات نمی نگرید که چگونه همانند

شکم مار می درخشد ؛ به خداوند سوگند از آن قطره ای نخواهید آشامید تا

آنکه مرگ را در یابید!»[5]

علامه مجلسی (ره) روایتی را نقل می کند که مضمون آن درخواست

عباس برای مبارزه و مامور شدن او از طرف امام ( ع) به منظور آوردن آب

برای اطفال و کودکان حرم می باشد. همان گونه که مشهور است، عباس (ع)

موفق به آوردن آب نشد ودر راه بازگشت به شهادت رسید .[6]



1- بلاذری ، ج3، ص 180

2- همان

3- تاریخ یعقوبی ، ج2، ص244؛ لهوف ، ص104

4 - بحارالانوار ، ج44،ص317

5- بحارالانوار ،ج44،ص317

6 - بحار الانوار، ج 45،ص41و42

|+| نوشته شده توسط z.j در پنجشنبه بیست و ششم دی 1387 ساعت 6:5 قبل از ظهر |