امام حسین  (ع) وقتی که می آمد به طرف کربلا ، اشعاری را با خودش می خواند

که نقل شده پدر بزرگوارشان هم همین اشعار را گاهی می خواندند ؛آن اشعار این است:

فان تکن الدنیا تُعد نَفیسه                                    فَدار ثواب الله  اعلی و اَنبَل

وان تکن الاموال للترک جمعها                              فما بال متروکٍ به المرء یَبخل

وان تکن الابدان للموت انشات                            فَقَتل امرء با لسَّیف فی الله اَجمَل

اگر چه دنیا زیبا و دوست داشتنی است دنیا آدم را به طرف خودش می کشد. اما خانه پاداش الهی ، خانه آخرت خیلی از دنیا زیباتر است، خیلی از دنیا بالاتر و عالیتر است.

اگر مال دنیا را آخر کار باید گذاشت و رفت ،پس چرا انسان  آن را در راه خدا انفاق نکند؟

واگر این بدنهای ما ساخته شده است که آخر کار بمیرد پس چرا در راه خدا با شمشیر قطعه قطعه نشود ؟

                                      برگرفته شده از کتاب قیام و انقلاب مهدی (ع) از استاد شهید مرتضی مطهری (ره)