مطلب سوّم: خداوند به هيچكس در نتيجه اختلاف خير و سعادتى نمى‏دهد

«و انّ اللّه سبحانه لم يعط أحدا بفرقة خيرا ممّن مضى و لا ممّن بقى »

توضيحا عرض ميكنم: هر انسان عاقلى كارى را كه انجام مى‏دهد، بدون استثنا براى جلب خير است. امير المؤمنين عليه السلام مى‏فرمايد: هر كس كه با ديگرى رشته محبّت و الفتى دارد زمانى كه مى‏خواهد اين رشته الفت را ببرد، پيش خودش خيال ميكند به خير و صلاح اوست امّا اشتباه ميكند. حال چه به عنوان بريدن از فاميل يا از دوست باشد، چه به عنوان شيعه و سنّى، زيدى و إسماعيلى و... هيچكس با تفرقه چه در گذشته و چه در آينده بجائى نمى‏رسد.

در جاى ديگر مى‏فرمايد: «و من يقبض يده عن عشيرته فإنّما تقبض منه عنهم يد واحدة و تقبض منهم عنه أيد كثيرة»  كسى كه در ميان فاميلى است كه مثلا صد نفر ميشوند اگر دست نيكى و تعاون بسوى آنها دراز كند از طرف آنها صد دست بسوى او دراز مى‏شود. ليكن يكى داده و صد تا گرفته و آن كسى كه از فاميلش ببرد يا مثلا شيعه و سنى از هم ببرند، خود را از منفعت زيادى كه بايد از طرف مقابل به ايشان برسد، محروم كرده‏اند.

مطلب چهارم: اتّحاد با كراهت از اختلاف با رضايت بهتر است

امير المؤمنين (ع) مى‏فرمايد:

 «فإيّاكم و التّلوّن في دين اللّه فإنّ جماعة فيما تكرهون من الحقّ خير من فرقة فيما تحسبون من البّاطل»  اگر مى‏خواهى از رفيقت، دوستت و همكيشت ببرى، و خوشحال مى‏شوى كه‏از او جدا شوى (روى حسابهاى غلطى كه براى خودت كرده‏اى) با وجود اين كه راضى نيستى اين كار را نكن و همبستگى و محبّت و الفت را ادامه بده. اين كار بهتر است از اين كه از او بريده شوى و خوشدل باشى و بروى كنارى بنشينى

مطلب پنجم: براى توجيه اختلاف نبايد قرآن را توجيه كرد  

 و إنّه سياتي عليكم من بعدي زمان ليس فيه شي‏ء أخفى من الحقّ، و لا أظهر من الباطل... فاجتمع القوم على الفرقة و افترقوا عن الجماعة كأنّهم أئمة الكتاب و ليس الكتاب إمامهم»

 از حوادثى كه بعد از من براى مردم پيش مى‏آيد اينست كه مردم طورى هستند كه حق در بين آنها پنهان و باطل آشكار است... (تا به اينجا مى‏رسد كه) مردم همگى اتّحاد ميكنند بر اختلاف بر اين كه از هم جدا بشوند، از جماعت ببرند، مثل اينست كه اينها پيشواى قرآن هستند نه قرآن پيشواى آنها

نكته دقيقى كه حضرت اشاره مى‏فرمايد اينست كه: شما كه قرآن را قبول داريد و آنرا كلام خدا مى‏دانيد و به آن استناد مى‏كنيد، پس چرا از اين آيات درس نمى‏گيريد كه:

 «وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً وَ لا تَفَرَّقُوا»، «وَ لا تَنازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَ تَذْهَبَ رِيحُكُمْ»،

 «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ»،

 « إِنَّ هذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً واحِدَةً»،                                                   

 «وَ اعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعاً »،

«لَوْ أَنْفَقْتَ ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً ما أَلَّفْتَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ وَ لكِنَّ اللَّهَ أَلَّفَ بَيْنَهُمْ إِنَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ»...

پس چطور شده از همين قرآن كه سند معتبرى نزد شماست، اختلاف و جدائى و تفرقه به دست مى‏آوريد ذهنتان را صاف كنيد و در برابر اين آينه مصفّى قرار دهيد، نه اين كه مثل خوارج محتويات مغزى خودتان را اصل قرار دهيد و بر قرآن تحميل كنيد كه آنها آيه «إِنِ الْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ» را گرفتند و آن بلوا و آشوب و اختلاف را بين مسلمين راه انداختند. امير المؤمنين عليه السّلام مى‏فرمايد: «به قرآن بنگريد و متحد باشيد .

                                                                                             سيد جواد مصطفوي

                                                                                                                    ادامه دارد...