خدا کند که تو بیائی

شب جمعه بود، گفت وگوئی  در لحظاتی ناب

وارد شدم برکریم ،با دستانی خالی از حسنات و قلبی تهی از سلامت

گفتم : بسم الله النور

گفتا: الذی هو مدبر الامور

گفتم : بسم الله النور النور

گفتا : الذی خلق النور من النور

گفتم: کیستی

گفتا : المهدی طاووس اهل الجنه

گفتم: چه زیبا پاسخ می دهی

گفتا: انا ابنُ الدلائل الظاهرات

گفتم: چگونه در برابر قدوم مبارکتان رکوع کنم؟

گفتا : ما اسئلکم علیه من اجرالّا الموده فی القربی

گفتم : این جان فدایتان ، متاعی که هر بی  سر و پایی دارد

گفتا : اللهم وال من والاه و عاد من عاداه

گفتم : مولا جان ! می خواهم  شیرینی وصال را بچشم

گفتا : تا تلخی فراق نچشی  به شیرینی وصال خرسند نگردی

گفتم : می خواهم  محبوب حق تعالی شوم

گفتا : تا ترک  لذات خیالی طبیعی نکنی محبوب حق تعالی نشوی .

گفتم : می خواهم کارهایم رنگ خدایی داشته باشد .

گفتا : اگر دائم الحضور باشی کار خدایی کنی

گفتم : در مشکلات غوطه ورم

گفتا : کلید حل مشکلات تضرع در نیمه شب است

گفتم : افضل اعمال کدامین است؟

گفتا : به فرموده جدم انتظار فرج

گفتم: سخنان جدّتان را متذکر ممی شوید !

گفتا : کنّا نورٌ واحد

گفتم : پایانمان چه می شود ؟

گفتا : العاقبه للمتقین

گفتم : عزیزٌ علی ان اری الخلق و لا تُری

گفتا : غبار را پاک کن تا ببینی

گفتم : کی می آیی؟

گفتا : اذا قضی امراً  فانّما یقول له کن فیکون

گفتم : یا وجیهاً عندالله اشفع لنا عندالله

گفتا : انّا غَیرُ مُهملین لمراعاتکم ولا ناسین لذکرکم یا ابا صالح المهدی (عج)

چه بگویم با تو که ناگفته همه را می دانی ، سوز آخرین دل را تنها تو در یابی ، بدان که من هم به تو اقتدا می کنم آنگاه که برای فرج خویش می خوانی :

امن یجیب المضطر اذا دعاه و یکشف السوء